Bij White chestnut moet ik denken aan Bobo, mijn toenmalige witte herder
van zes.
Hij was een 'koninklijke hond' met een majestueuze uitstraling.
Zelfbewust, staart hoog en hij liep langs alle honden met een houding van
'ik ben hier de belangrijkste, let op!'.
Aanvallen deed hij niet, voor puppy's was hij aardig en erg lief, maar voedde ze op waar hij dat nodig vond.
En honden die hij niet vertrouwde, negeerde hij volkomen.
Zijn gedrag veranderde nadat hij een paar keer werd aangevallen op zijn eigen terrein door een vreemde hond.
Ik zag zijn ontzetting en wilde hem Bach remedies geven tegen schrik, deze weigerde hij.
Bach bloesem Larch, voor een diep gevoel van onzekerheid wilde hij wel.
De dagen daarna leek hij soms wat afwezig, terwijl hij wel wakker was en op een bepaalde manier wel alert.
Het leek alsof hij de voorvallen niet kon vergeten en niet kon plaatsen.
Het was allemaal zo tegen de hondenregels en zo ‘not done’ dat het voor hem niet te behappen was.
In zijn hoofd was hij er nog lang niet mee klaar.
Nadat hij een tijdje White Chestnut had gebruikt en we wandelden zonder extra prikkels van andere honden, herstelde hij
en werd hij weer de ‘koninklijke‘ Bobo.