Isaäk (61 jaar) komt samen met zijn vrouw, omdat hij niet meer mag autorijden vanwege zijn handicap. Vijf jaar geleden kreeg hij een herseninfarct waardoor hij gedeeltelijk verlamd is, dat wil zeggen dat hij beperkt is wat betreft zijn linker arm en zijn beide benen. Deze beperking valt hem zwaar.
Doordat hij al langere tijd zwaar invalide is, vervielen ook zijn publieke functies en moest hij het werk in zijn bedrijf vervroegd overdragen aan zijn zoon.
Dit laatste geeft hem de minste zorgen, het bedrijf draait wel door.
Dat hij zijn werk als wethouder kwijtraakte is onverteerbaar voor hem, want zijn hersenen werken perfect en ook zijn spraak is prima.
Hij heeft nog veel plannen en hij is het met veel dingen niet eens wat betreft de dorpspolitiek. Zijn partij moet beter opkomen voor bepaalde belangen.
Dit geeft hem onrust, hij wil wat doen maar niemand vraagt hem meer.
Hij kan er niet meer tegen dat allerlei belangrijke zaken te lang blijven liggen.
Ook thuis met nog twee jonge kinderen en een studerende puber gaat alles niet naar zijn zin. Hij wil ze aanpakken en stimuleren hun verantwoordelijkheden te nemen. Hij zou ze het liefst willen dwingen
elke dag een taak af te maken, maar ze doen het eenvoudigweg niet, zijn vrouw pakt het ook al niet op.
Hoe moet het nu als niemand de verantwoordelijkheid neemt voor de toekomst. Hij raakt totaal gefrustreerd.
Hij rookt de stress weg en schrijft brieven naar de instanties die ook al niet reageren.
Kon hij het nog maar doen, want het schiet allemaal niet op!
"Is er een Bachbloesem die hem kan helpen minder gestresst te zijn, want het gaat ten koste van zijn gezondheid en hij
rookt ook veel te veel", zegt zijn vrouw.
Ik denk aan Impatiens, de machteloze gehaaste man die het niet kan aanzien dat niet alle problemen snel worden opgelost.
Ook Vervain gaat door me heen. Bij de uitleg van beide remedies kiest Isaäk voor Impatiens.
In die beschrijving herkent hij zich goed. Zijn vrouw ziet het wel zitten, hijzelf moet het nog zien.
Een paar weken later komt zijn vrouw verslag uitbrengen. Isaäk lijkt wat meer ontspannen, al is de innerlijke haast en de irritatie nog goed voelbaar.
Hij slaapt wel beter. Zij ervaart het als winst en neemt meteen een nieuw flesje Impatiens mee. Vervain blijft in onze gedachten.
Lees ook:
Het verhaal van Inke
Het verhaal van het paard Ids