Bach bloesemremedies

Willow - de bloem van het 'arme ik' gevoel

Wessel (51 jaar) is boer, hij vertelt:
"Ik kom op aandringen van mijn vrouw, zij had iets gehoord over deze therapie. Ze vindt mij de laatste tijd erg gespannen en mopperig. Omdat ik dat wel begrijp ben ik gekomen, maar vooral om haar een plezier te doen.

Ja, mopperig ben ik zeker en wanhopig voel ik me ook, dat heeft een duidelijke reden. Als boer krijg je tegenwoordig van alles de schuld. Mijn collega’s en ik zijn de gifspuiters, alsof alle boeren zomaar gif spuiten. Wij moeten onze dieren opsluiten of ze anders maar laten opvreten, want de wolven hebben lekker vrij spel.
Wij boeren zijn de schuldigen als het gaat om het uitsterven van weidevogels en wat dacht je dan van die honderden ooievaars.

Het platteland wordt geregeerd door stedelingen of mensen die zijn opgegroeid in de steden en geen enkele voeling hebben met het land.

Stedelingen die ons wel zullen vertellen wat wij allemaal moeten veranderen en anders mogen we opdonderen.
Als ik kon dan ging ik emigreren of ergens anders wonen, maar ik ben geen luxe expat. Het is toch logisch dat ik mopperig ben. Ik ervaar zoveel onrecht en ik maar zorgen dat ze allemaal te eten krijgen, maar zelfs dat is niet meer goed genoeg.

Tja, wat moet ik hier nu op zeggen. Ik herken heel duidelijk zijn wanhoop en zijn Willow-stemming.
Hij zal niet open staan voor andere gedachten en ideeën. Hij heeft het gevoel dat zijn mogelijkheden zijn uitgeput.
Zijn vaste gesprekspartners zijn collega’s die hetzelfde onrecht ervaren, daardoor komt hij niet op andere gedachten.

Maar dan komt hij zelf al met de oplossing:
“Ik denk dat ik samen met een paar collega-boeren een cabaretgroepje ga oprichten, we trekken vast heel wat publiek
in de café's".
Dit lijkt mij een mooie uitlaatklep en ik wens hem veel succes.

Lees ook:
het verhaal van Wia, het pony-meisje
het verhaal van de hond Woke