Sep is 4 jaar en stottert regelmatig als hij iets vertelt.
Hij komt samen met zijn oma bij wie hij graag logeert. Zijn ouders wonen ver hier vandaan en vinden het goed dat zijn oma mij om advies vraagt.
Zijn oma vertelt en Sep krijgt een kleurplaat met krijtjes.
Hij kijkt meer naar zijn oma en naar mij dan naar zijn kleurplaat.
"Sep is een lief jongetje maar een echte handenbinder, in die zin dat hij de hele dag achter mij aanloopt en aan een stuk door kwebbelt.
Als hij vindt dat ik niet genoeg aandacht aan hem besteed, trekt hij aan mijn mouw.
Zijn verhalen kunnen gaan over allerlei zaken, soms begrijp ik de verbanden niet helemaal goed. Hij praat zo druk over alles waar hij vol van is, dat hij gaat stotteren om zo snel mogelijk te kunnen vertellen.
Zijn ouders en ik zijn bang dat hij op den duur een echt stotterkind zal worden.
Zijn juf heeft gezegd dat het meer lijkt op hakkelen en dat dit vanzelf overgaat als hij ouder wordt en meer rust krijgt met praten. Maar wij zijn er niet gerust op en willen graag weten of er voor Sep ook remedies zijn zodat hij rustiger gaat praten en niet zal gaan stotteren."
Ik vraag Sep of hij iets wil vertellen over school. Hij vertelt over juf, vriendjes in de klas, over de schommel en de politieauto in de straat. Over het babyzusje dat hij binnenkort krijgt, de wieg en dan weer over juf.
Hij praat snel en druk, hij stottert er van. "Precies zoals thuis", zegt zijn oma.
Ik laat Sep een plaatje zien van Struikheide, sterk vergroot en intens paars.
"Wat mooi en zoveel bloemetjes tegelijk!" zegt Sep.
Daar wil hij wel druppeltjes van. Hij zoekt meteen een paars krijtje voor zijn kleurplaat.
Intussen vertel ik zijn oma over de werking van Heather.
Zij heeft er wel vertrouwen in en ik maak een flesje klaar.
Sep is blij met de druppeltjes van zo'n mooie bloem en zijn oma zal het aan Sep's papa en mama doorgeven.
Lees ook:
het verhaal van poes Pimpernel