Een persoonlijk verhaal over mijn honden Lexia (12 jaar) en Ayla (8 jaar):
Lexia onze Tervuerense herder woont al heel lang bij ons.
Ze kwam als herplaatser omdat haar baas ging emigreren naar een warm land. Door haar dikke vacht was het beter dat ze hier bleef en dat er naar een andere plek voor haar gezocht zou worden.
Zo kwam ze dus bij mij.
Lexia was een heel brave gemakkelijke hond, je had werkelijk 'geen hond' aan haar. Ze gedroeg zich in alles voorbeeldig, kwam meteen wanneer je haar riep en kon prima los meelopen, ze deed geen stap bij mij vandaan.
Ze bewaakte het huis voorbeeldig door te blaffen bij alarmerend geluid.
Naar andere honden was ze altijd vriendelijk.
Zelfs toen ze onverwacht werd aangevallen door de buurhond, die ze al lang kende, beet ze niet terug maar keek mij hulpeloos aan.
Ook toen na een aantal jaren Ayla bij ons kwam, bleef ze heel aardig, maar vrienden werden ze nooit.
Ayla was een zachtaardige hond, maar in wezen veel dominanter. Als ze de kans kreeg at ze ook de brokken van Lexia op.
Lexia liet het toe en keek mij dan weer hulpeloos aan. Ze kon zich dit gedrag eenvoudig niet voorstellen en wist zich er geen
raad mee. Ze gedroeg zich in alles als de ‘underdog’, maar Ayla maakte er geen misbruik van.
Ze hadden de taken onderling verdeeld, Lexia paste binnen op mij en Ayla buiten. Zo leefden ze in vrede.
In een roedel zou Lexia het moeilijk hebben gekregen om haar plek te behouden binnen de groep.
Lexia zou gebaat zijn bij Bach bloesem Centaury vanwege haar zachtaardigheid die ten koste zou kunnen gaan van haarzelf.
Centaury zou Lexia kunnen helpen een steviger hond te worden die makkelijker voor zichzelf zou kunnen opkomen, maar doordat beide honden elkaar respecteerden heb ik geen remedies in hoeven zetten.